เจนจิรา

รู้สึกว่าตัวเองบ้าบอจริง
ทำไมต้องมาร้องไห้ตอนตีสามครึ่ง

ผิดไหม ที่ไม่ไปพบเธอ ไม่ต้องการพบเจอ ไม่ต้องการเจอะหน้าใคร
ผิดไหม ที่ไม่ยอมเข้าใจ ไม่อยากฟังเรื่องราวที่เธออยากอธิบาย
ผิดเรอะ ที่เป็นคนรักจริง ที่เป็นคนฝังใจ รักแล้วยากจะลบเลือน
ผิดเรอะ ที่อ่อนแอเหลือเกิน เกินจะยอมรับรู้การลาจาก รับรู้ว่าเธออยากจากฉันไป

* ปล่อยฉันไว้คนเดียว ฉันยังจะทนไหว
ฝันได้ตามใจ มีเธอ ได้แสนนาน
ให้ฉันเจอความจริง ฉันทนไม่ไหว
จะให้ฉันทำใจยังไง ทั้งหัวใจมันรัก รักเธอ

ผิดไหม ที่ไม่เข้มแข็งพอ พอที่จะเสียเธอ เสียให้คนอื่นเขาไป
ผิดไหม ที่ทำใจไม่ได้ ไม่อยากทนเป็นเธอต้องลาจาก
รักเธอจนลำบากใจเหลือเกิน
(*)
ให้ฉันเจอความจริง ฉันทนไม่ไหว
จะให้ฉันทำใจยังไง ทั้งหัวใจมันรัก รักเธอ
จะให้ฉันทนได้ยังไง ทั้งหัวใจมีไว้…รักเธอ
——————————————————-
ทำไมวันเวลาของเรามันช่างสั้นนัก

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s