M.U. 15/6

ไม่รู้ว่าจะมีใครหลงเข้ามาอ่านเหมือนแต่ก่อนไหมนะ….แต่ก็อยากจะเขียนเอาไว้แล้วกัน
มีบางคนอยากให้เขียนอะไรให้ ใจจริงก็จะเขียนให้มานานแล้ว
แต่กลัวมันจะซึ้ง อิอิ
………………………………………..
หน้านี้ Blog นี้ขอ มอบให้กับนักเรียนชั้น ม.6 ปีการศึกษา 2552
โรงเรียนมารีย์อุปถัมภ์ สามพราน
………………………………………
เกือบจะครบรอบ 3 ปีแล้วที่ครูได้รู้จักพวก "เธอ"
แม้ว่าจะได้สอนพวก"เธอ" เพียง 2 ปีก่อนตาม
แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหรือเปลี่ยนแปลงไป
อะไรก้ตามที่ทำให้เราได้มาพบเจอกัน
หรืออะไรก็ตามที่ทำให้เราแยกจากกัน
ครูก็ขอขอบคุณสิ่งเหล่านั้น ที่ทำให้มี "เรา"
ไหนๆก็ขอกล่าวอะไรถึงรุ่นนี้สักหน่อยแล้วกันนะ
รุ่นนี้เป็นรุ่นที่ค่อนข้างมีความเป้น ART กับ SCI อยู่รวมกันอย่างค่อนข้างสมดุล
เป็นรุ่นที่เป็นกันเอง สูง มาก ขนาดกำลังสอนอยู่ยังชวนให้ไปดุรูปที่วาด =="
(นึกในใจว่าฉันสอนชีวะอยู่นะเนี่ย แล้วมาวาดอะไรในชั่วโมง)
บางคนก้ตั้งใจเรียน แบบสุด เห็นแล้วละอายแก่ใจ
เป็นรุ่นที่คนคุยมากๆ (…………อย่างที่รู้กัน)
กับพวกที่ไม่คุยเลย (ผึ้ง ปอย จุฑามาศ และ gang กลาง-หลังๆ ห้อง) อยู่ด้วยกันได้อย่างกลมกลืน
มีพวกที่หลับทุกคาบ หรือหลับมากกว่าตื่น และพวกที่ไม่เคยหลับเลย (รู้ๆกันอยู่)
เป็นรุ่นที่ไม่มีคาบไหนที่ไม่มีขนมกินเลย — ตั้งแต่ summer จวบจนวันสุดท้าย
เป็นรุ่นที่มีสารพัดในห้อง Everything in your classroom ตั้งแต่ ขนม สัตว์ดอง สวนถาด
ผ้าขี้ริ้วจำนวนมหาศาล ป้ายสื่อการเรียนรู้ มีโต๊ะญี่ปุ่น
เป็นรุ่นที่ กินกันเอง (เป็นแฟนกันในห้องเดี่ยวกันเอง) มากที่สุด (เท่าที่รู้นะ)
เป็นรุ่นที่มีคนเขียนหนังสือตัวใหญ่มาก (ยังกะเด็กป.3) 55+
มีคนที่สวยขนาดประกวดติด 1/50 คน
มีจำนวนคนที่ที่มีแก้มเยอะมากหลายคน
เป็นรุ่นที่โดนเรื่องผมมาก หลายเรื่อง ตั้งแต่ผมยาวเกิน สั้นเกิน ปล่อยผม มัดผม สุดท้าย "ถักเปีย"
(จริงๆชอบคนถักเปียนะ …….. แต่ก็อยู่ไม่ถึง พี่มันคงวาสนาน้อยไป) 55+
เป็นรุ่นที่ติดโควต้าสายศิลป์มากกว่าสายวิทย์ (แล้วเอ้งจะมาเรียนวิทย์ทำไม?)
เป็นรุ่นที่มีคำแปลกๆ หลุดออกมาเยอะ แล้วก็หายไปไว
เป็นรุ่นที่ความเงียบในห้องเป็นเรื่องผิดปกติ
เป็นรุ่นที่ทัศนศึกษาเยอะมาก
เป็นรุ่นที่ไม่มีประธานนักเรียน
เป็นรุ่นที่……………………. (เยอะมากนะเขียนหมด คงไม่ได้นอน)
…………
….
..
.
 
ถึงครูจะไม่ได้ส่งอยู่เราจนจบม.6 ตามที่ตั้งใจไว้
ถึงครูจะสอนไม่ครบตามที่ควรจะสอน
ถึงครูจะดุว่า (ประจานคะแนนลงเนต)
ถึงครูจะมาสอนสาย + ขาดสอนบ่อย
ถึงครูจะไม่ค่อยมีเวลาให้
แต่.
พวกเธอก็ไม่เคยบ่นว่าอะไร (หรือป่าว)
ขอบคุณมากๆ สำหรับช่วงเวลาที่ดีที่มีให้
ขอบคุณที่ชวนกินขนมเวลาที่สอน
ขอบคุณข้าวกลางวันในหลายๆมื้อ
ขอบคุณมิตรภาพมากมายที่หาไม่ได้จากที่ไหน (นอกจากมารีย์)
ขอบคุณความห่วงใยที่มีให้กันตลอดแม้ว่าไม่ได้สอนแล้ว
……………..
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ดีใจจังที่ "เรา" ได้ใช้เวลาด้วยกัน
 
รัก
ครูปู
 
 
 
 
 
This entry was posted in Teaching M.U.. Bookmark the permalink.

4 Responses to M.U. 15/6

  1. LiTTl€ B€aR says:

    MU15 – -* อิอิ ขอบคุนครูปู ด้วย หลายๆอย่างเรยนู๋มะพุดมาก เดะซึ้ง

  2. lookmai says:

    ฮืออออ คิดถึงคุณครู คิดถึงเพื่อนๆหลังจากนี้ไปคงได้แต่คิดถึงภาพความทรงจำ แล้วนั่งยิ้มอยู่คนเดียวขอบคุณครูปูค่ะทีทำให้ชีวิตม.ปลายมีสิ่งดีดีที่น่าจดจำมากขึ้นT^T

  3. ShõchU says:

    อ่านแล้วก็ฮา ได้อ่านแค่บรรทัดเดียว เหมือนมีภาพเก่าๆไหลเข้าหัวมาเยอะมาก เยอะมากๆๆ (ภาพทุกภาพยังจดจำราวกับพึ่งเมื่อวานนี้)เมื่อก่อน คาบครู เป็นคาบงานอดิเรก ต้องหาอะไรมาทำ ขนสีอะคลิลิคมา ไปตักน้ำ มาระบายสี เพ้นพวงกุญแจแล้วคอนเช้าวันอังคารก็จะตรวจผม ซึ่งคาบแรกวันอังคาร นักเรียนจะหายไปครึ่งห้องเป็นรุ่นที่ไม่มีประธานนักเรียน ครูลองนึกเล่นๆมะ ว่าถ้ามีคนเป็น แล้วใครจะเป็น ??สายวิทย์ ทำให้เราพิสูจน์ตัวเอง รู้ว่าตัวเองไม่สามารถทางวิทย์ ทำได้แค่กลมกลืนกันไป แล้วจูก็รู้ว่า… รักถาปัดเข้าแล้ว 555555555ครูจำได้มะ มีอยู่คาบนึง ที่ทั้งห้องจู่ๆก็เงียบ ครูเหลียวหลัง แล้วก็ก็บอกว่า เงียบทำไม แบบว่า แปลกใจ (เราก็แปลกใจอยู่ๆๆก็เงียบ ) แล้วครูก็บอกว่าคิดว่าห้องมีเรามีแผนทำไร แกล้งครู?จำปากกาโหล ที่ครูแจกให้วันคริสต์มาส แล้วก็มีจับฉลากเล็กๆๆ ผลคือเบอร์ 25 ละ จำข้าวเกรียบ(ยังไม่ทอด) ที่ครูเอามาฝากได้ ขอบคุณ ของฝากจากป่าทุกๆครั้ง เสื้อ หมวก และ ทากดูดเลือด ที่เป็นของฝากจากกรากลับจากป่า ครั้งนู้นบางคนอาจจะคิดว่า เห้ย ก็เรื่องแค่นี้เอง ทำไมต้องทำตัวเว่อบางสิ่งมันก็ไม่สามารถกลั่นออกมาเป็นคำพูดได้หมดละนะฉันมีเรื่องราวดีๆ ที่ทำให้ใครต้องอิจฉา ในวันพรุ่งนี้ ที่นี่ก็คงจะเปลี่ยนไปผู้คนมากมายเข้ามาแทนเธอกับฉันบนกระดาษ ข้อความเดิมๆที่ฝากเตือนทิ้งไว้มันคงสลายกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงบนความว่างเปล่าบนทางเดินเก่าๆ บนโต๊ะเก้าอี้เก่าๆไม่ว่าจะมีใครมาตรงนี้มันก็ยังเป็นอย่างเก่าก็เรื่องราวที่เราได้ทิ้งไว้ ไม่ลบเลือนไปง่ายดายและเพียงเธอยังมีข้อความให้รับรู้และเมื่อคิดถึงยังมองดูรูปถ่ายภาพที่ยังจำกัน ในเมื่อเจอกันอีกครั้ง จำไว้ว่าฉันยังมีเธอเสมอไปเพลง Bye : สิงห์เหนือ เสือใต้

  4. KaTare says:

    อยากเรียนกับเซ่อมาก ขอบคุนนะค่ะ สำหรับ กำลังใจหลาย ๆเรื่องนั่งดูเด็กร้องไห้ 5 55 5 5จำซุปเปอร์ทากน้อยได้มีการบริจาคเลือดนิดหน่อยขอบคุนสำหรับ คำแนะนำและความเปนห่วงที่มีให้เสมอมาถึง แตนะได้อยู่กับเซ่อแค่ปีเดียวก็ ยังดีนะ: )อย่างน้อย เวลาที่ได้เจอกันมันก็น่าจะได้พูดเรื่องเก่า ๆบ้างหนังสือการ์ตูนที่ยืมไปอ่าน5 55 55 5 กับการ์ตูนที่แตเก็บไว้ ยังอยู่ดีนะขอรับ: ) หวังว่าสักวันจะได้เอาไปคืนจดจำ จดจำ และจดจำมิตรภาพของ ผู้สูงอายุ และ เด็กน้อย ตลอดไป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s